پيشگويى كردند كه بين فرزندان اين دو برادر خون‌ريزى و نزاع رخ خواهد داد . « 1 » اين دو برادر در دوران زندگى اختلافى نداشتند ، ولى اميه فرزند عبدالشمس بعد از مرگ پدر و به قولى در زمان حيات وى با عمويش هاشم رقابت مىكرد و مدعى بود كه او نيز بايد در افتخار ادارهء مراسم حج سهيم باشد . سرانجام براى رفع نزاع تصميم گرفتند كه به داور مراجعه نمايند با اين قرار كه هر يك از آن دو در صورت محكوميت مىبايد يكصد شتر قربانى كرده ، به مدت ده سال نيز خود را از مكه تبعيد نمايد . هنگامى كه براى داورى نزد كاهن عسفان رفتند ، او به نفع هاشم داورى نمود و بدين ترتيب اميه ده سال به شام تبعيد شد « 2 » و از همين جا رقابت توأم با حسادت فرزندان اميه با فرزندان هاشم آغاز گرديد . در تمامى دوران قبل و بعد از اسلام رقابت بنىاميه با بنىهاشم - كه همگى از فرزندان عبدمناف بودند - ادامه يافت كه اين خود منشأ آثار نامباركى براى جامعه اسلامى بوده است . اين امتيازخواهى در دوران زندگى رسول‌خدا فروكش كرد ، ولى پس از رحلت آن بزرگوار به‌ويژه پس از كشته شدن عثمان اوج گرفت كه على ( ع ) در نهج‌البلاغه به گوشه‌هايى از آن اشاره نموده است . سرانجامِ اين درگيرىها ، شهادت على ( ع ) ، شهادت امام مجتبى ( ع ) به دسيسهء معاويه ، شهادت امام حسين ( ع ) به فرمان يزيد و شهادت زيد بن على ( ع ) به فرمان هشام بن عبدالملك بوده است . نتيجه اين‌همه شقاوت‌هاى مكرر آن شد كه بنىاميه براى هميشه از مظهر قدرت اسلامى بر كنار و منفور جامعه گرديد . « 3 » رقابت غيرمنطقى بنىاميه با بنىهاشم به حوادث شومى مانند تحريف تاريخ نيز انجاميد ؛ بدين‌بيان كه آنان چون در اسلام افتخارى نداشتند و حتى تا دوران فتح مكه در برابر رسول‌خدا ( ص ) يا مسلمانان مىجنگيدند ، پس از خليفه شدن عثمان و به دست گرفتن قدرت ، نيازمند بودند تا فضايلى جعلى براى خويش بتراشند و با اتهام كذب ، على ( ع ) را به‌عنوان رقيب

--> ( 1 ) . بنگريد به : همان ، ص 311 ؛ صدوق ، علل الشرايع ، ص 243 . ( 2 ) . نويرى ، نهاية الارب ، ج 1 ، ص 47 ؛ ابن‌اثير ، الكامل فى التاريخ ، ج 2 ، ص 10 . ( 3 ) . ابن ابىالحديد ، شرح نهج‌البلاغه ، ج 1 ، ص 120 و ج 15 ، ص 207 ؛ حسن ، تاريخ سياسى اسلام ، ج 2 ، ص 96 .